#collectievissen, hoe doe je dat?

In mijn vorige blog over #collectievissen heb ik je al verteld wat collectievissen is en waarom het zo leuk is.

Heb je zin om zelf ook te gaan grasduinen in museumcollecties? Welkom, de spelregels zijn als volgt:

Wat is het weekthema?
Elke dinsdagmorgen maakt het @Afrikamuseum op twitter bekend wat het thema van de nieuwe week is. Eerdere thema's waren bijvoorbeeld: verkeer, goud, blauw, vorst en sober. Deze week is het thema 'vee'. De grappige stier van Roger Raveel past daar mooi bij.

Waar vind je de kunstwerken, waar je uit kunt kiezen?

De vijver waarin je gaat hengelen bestaat uit de verzameling online collecties van alle deelnemende organisaties. Kies een museumwebsite en ga op zoek naar de webpagina 'collecties'. Op veel museumwebsites vind je er zowel een toegankelijke special van meesterwerken en een uitgebreide database, waarin je gerichter op trefwoorden kunt zoeken. De stier van Raveel vond ik via de website Europeana.eu in de collectie van het Roger Raveel Museum in Belgie.

Hoe publiceer je je vangst op twitter?

Heb jij ook mooie afbeelding bij het thema gevonden? Kopieer dan de link naar de betreffende webpagina in een twitterbericht. Vul het bericht aan met de volgende gegevens:

• naam van de kunstenaar
• titel van het kunstwerk
• (twitter)naam van het museum
• hashtag #collectievissen
• hashtag weekthema (nu dus #vee)

Verstuur je bericht. De hashtags zijn nu links geworden naar alle berichten die voorzien zijn van deze hashtags. Via deze links kan je zien welke afbeeldingen andere collectievissers bij het thema hebben gevonden. Kijk maar #collectievissen

Collectievissen met je smartphone
Vind je het te ingewikkeld om in digitale museumcollecties te zoeken? Je kunt ook in een museum zelf op zoek gaan naar kunstwerken die bij het thema passen. Of in kunstboeken in je boekenkast of de bibliotheek. Met je smartphone maak je een foto en deze twitter je samen met bovenvermelde gegevens. Het afgebeelde paard van beeldhouwer Tom Claassen fotografeerde ik in Utrecht, gewoon op straat.

Fotograferen in musea, mag dat?

Ga je collectievissen met je smartphone, let dan goed op of je in het betreffende museum mag fotograferen. Dat is soms wel, soms niet het geval. Fotograferen met flits of statief is altijd verboden in musea.

Hoe zit het met de auteursrechten?
Over auteursrechten hoef je je bij het collectievissen op internet geen zorgen te maken, omdat je alleen een link naar de afbeelding twittert en niet de foto zelf publiceert. Als je zelf foto's van kunstwerken (via bijvoorbeeld mobypicture of instagram) op twitter wilt publiceren, dan heb je wel met auteursrechten te maken. Zolang je zorgvuldig kunstenaarsnaam, titel kunstwerk en het museum vermeld is het meestal geen probleem.

Collectievissen maakt musea laagdrempelig

Musea stellen het vaak op prijs als je hun collectie onder de aandacht van andere mensen brengt. Ik krijg zelf regelmatig leuke reacties van twitterende musea op mijn vangsten. Zo wordt collectievissen een manier om met elkaar te praten over de kunst, die in Nederlands bezit is. En een mooie aanleiding om ook in real life weer eens een museum te bezoeken.

Weet je dat bijna alle Nederlandse musea op twitter actief zijn? Volg op twitter mijn list @KNOCKaRT/musea-NL.

#collectievissen - speel je mee?

Collectievissen wat is dat?

Collectievissen is een spel op waarbij deelnemers rond een weekthema kunstwerken uit digitale Nederlandse museumcollecties opvissen en met elkaar delen op twitter. In Nederland bestaat het spel pas twee maanden maar in Australie is #collectionfishing al langer populair. Het Afrika Museum haalde het spel naar Nederland, maar kon aanvankelijk niet achterhalen wie de uitvinder was. Al gauw bleek de kracht van twitter, want al na de eerste tweets (twitterberichten) over #collectievissen ontving het Afrikamuseum een welkomstweet van de Australische initiatiefnemer het @museumvictoria.

Wat maakt collectievissen zo leuk?
Marieke Pompe van het Afrikamuseum vertelt: “Het idee sprak ons erg aan omdat het de enorme schat aan museumobjecten die in Nederland te vinden is op een laagdrempelige manier aan het publiek toont. Mensen die maar één museum volgen op Twitter, worden op deze manier bijna automatisch ook in contact gebracht met de collecties van andere musea."

Dat klopt, heb ikzelf al ervaren. Lekker achterover leunend met laptop of iPad virtueel museumexposities bezoeken en genieten van tekeningen, schilderijen en andere kunstwerken rond wekelijks wisselend thema, deze week: #hiernamaals.

Op internet maken musea en kunstliefhebbers zo samen wekelijks een nieuwe virtuele thematentoonstelling, waar jij van kunst genieten. Bibliotheken en archieven doen ook mee en voegen een een schat aan achtergrondinformatie over het weekthema toe.

Je hoeft echt niet alle in de gaten te houden, dat lukt mij ook niet. "Vaak zie je in de bovenste 10 tweets al bijzondere dingen voorbijkomen. zegt Marieke Pompe.

Ikzelf vind collectievissen leuker dan televisiekijken en ik haal er bovendien inspiratie uit voor mijn schilderlessen en blogartikelen. Het onderstaande schilderij van Lucebert sluit mooi aan bij de schilderles van vanavond, waarin Lucebert onze inspiratiebron is.

Bekijk zelf de berichtenstroom #collectievissen #over het #hiernamaals op twitter.
Klik op de links in de twitterberichten om de afbeeldingen te bekijken.

Bezoek ook de vijver in Australie:

'Hey there, this week's #collectionfishing theme = radios in honour of World Radio Day.'

Kan ik zelf ook meedoen met collectievissen?

Jazeker, dat is juist de bedoeling. In dit artikel leg ik je uit hoe je dat doet.

Lees ook:
Het blauwste blauw - Yves Klein (#collectievissen)

Het blauwste blauw - Yves Klein (#collectievissen)

Op blue monday wordt er nog goud gedolven in de Nederlandse museumcollecties maar vanaf vandaag zijn wij op twitter in de ban van blauw. Sinds 6 december duiken Nederlandse twitterende musea en kunstliefhebbers wekelijks in hun collecties op zoek naar werken rond een thema, dat elke dinsdag door het Afrikamuseum bekend wordt gemaakt. Collectievissen heet dit nieuwe spel.

Blauw dus, deze week. Bij blauw denk ik meteen aan de Franse schilder Yves Klein (1921 - 1961), die sinds 1947 ongeveer tweehonderd diepblauwe monochrome schilderijen maakte, zo blauw dat je er bijna in kunt verdwijnen. Klein ontwikkelde een speciale techniek, waarbij hij het ultramarijnblauwe pigment rechtstreeks op het doek kon fixeren, zonder medium te gebruiken, zodat 'de kleur volle en zuivere sensibiliteit wordt', aldus Klein zelf. Als kijker ziet je geen blauw schilderij, geen verf op doek, maar enkel kleur en diepte. Je ogen raken hun oriëntatie kwijt, waardoor je als het ware in het schilderij wordt opgenomen. De spons is volgens Klein een metafoor voor deze beleving. Net als de spons, word je als beschouwer verzadigd door de kleur en kom je in een bepaalde gevoelstoestand.

Om dit zelf te ervaren moet je naar het museum, een foto heeft niet hetzelfde effect als de schilderijen. Informeer voor je gaat bij het museum of het werk op zaal hangt, want dit is niet altijd het geval. Het Stedelijk Museum in Amsterdam bezit het bovenstaande schilderij L'accord bleu (RE 10) waarin sponzen zijn verwerkt. Het ronde werk maakte Klein samen met Tinquely, die een mechaniek ontwierp waardoor de blauwe cirkel ronddraait. Het bevindt zich in de collectie van Stedelijk museum in Schiedam. Ook het Van Abbemuseum in Eindhoven heeft een schilderij van Yves Klein in haar collectie.

Yves Klein patenteerde zijn blauwe verftechniek als IKB, International Klein Blue. De beleving van het blauw was voor hem zo intens, dat hij die met over de hele wereld wilde verspreiden: de blauwe revolutie. Het meest spraakmakend en grensverleggend zijn de performances, waarin Klein schilderde met levende penselen (pinceau vivant) en op doek en papier afdrukken maakte van in blauwe verf gedompelde naakte modellen. Yves Klein was voorloper van de performance kunst, body art en conceptuele kunst en inspireerde veel kunstenaars, vooral in de jaren vijftig en zestig. Misschien is mijn foto 'Wet painting blue' onbewust ook wel door hem beïnvloed.

Mieke Siemons - Wet painting blue

Bekijk alle blauwe collectievissen op pinterestboard van Jan Derk Koudijs

Lees ook: #collectievissen - speel je mee?

Jean Tinquely en Nikki de St Phalle

Op mijn 20e maakte ik in Parijs kennis met het werk van Tinguely en De St. Phalle via hun Stravinsky-fontein: een indrukwekkend combinatie van een metalen mechaniek met felgekleurde polyester sculpturen, die voortdurend bewegen door middel van opspuitend water. Uren kon ik er naar kijken. Wat een heerlijk speels kunstwerk. Pas jaren later ontdekte ik dat de de fontein een eerbetoon is aan Stravinsky als componist van Le Sacre du Printemps, gecreëerd door Tinguely en De St. Phalle

Nikki de St. Phalle is vooral bekend door haar Nana-figuren: expressieve felgekleurde vrouwenbeelden van polyester. Ikzelf ben echter meer gefascineerd door de kinetische kunst van Jean Tinquely: ingenieuze draaiende, tingelende, rammelende mechanieken, die soms door de toeschouwer soms automatisch (bijvoorbeeld door de wind) in beweging gebracht worden. In de fontein komen de twee heel verschillende stijlen prachtig samen.

De Bonnie & Clyde van de kunst, Tinquely & De St Phalle

Deze documentaire "geeft ons een kijkje in het leven van het kunstenaarsechtpaar: "De exclusieve toegang tot persoonlijke en niet eerder gepubliceerde documenten en tekeningen, evenals de commentaren van vrienden en de kunstenaars zelf, leveren een unieke film op die inzicht geeft in het turbulente leven van Tinguely en De St. Phalle, een leven dat veel weg heeft van een kunstwerk." (Citaat Avro Cultuurgids)

Dat maakt alvast nieuwsgierig, ik ga dan ook niet meer vertellen over de levens en andere werken van de kunstenaars. Kijk zelf maar:


Ook te zien via Uitzending gemist.

De cycloop: het meesterwerk van Jean Tinguely

Een tweede documentaire gaat over de totstandkoming van 'Le cyclop': een 22 meter groot zilveren hoofd tussen vier, honderden jaren oude, eiken in de bossen van Milly-la-Forêt in Noord-Frankrijk. Het gezicht van de Cyclop (een ontwerp van Niki de Saint Phalle) is overdekt met duizenden scherven glinsterend spiegelglas. In het hoofd beweegt een gigantisch piepend mechaniek, gemaakt door Jean Tinquely. Grote goudkleurige ballen rollen over een open buizenstelsel van metaaldraad, als sinaasappels in zo'n grote persmachine. Ik heb ik dit kunstwerk nog nooit in het echt gezien, maar mijn oom heeft het mijna zijn bezoek zo laaiend enthousiast en beeldend beschreven, dat ik het mij nu levendig kan voorstellen.

Le Cyclop werd gecreëerd door een collectief van 15 internationale kunstenaars. De bouw duurde tien jaar, vervolgens waren nog vijftien jaar nodig om alle bijdrages van de kunstenaars aan het project te installeren en integreren. Het kunstwerk heette aanvankelijk Le Monstre, daarna La Tête en tegenwoordig: Le Cyclop. (bron Wikipedia)

De installatie zelf bezoeken staat hoog op mijn culturele verlanglijst. Maar eerst ga ik genieten van de documentaire. Kijk je mee?

Volg mij op twitter voor meer tips voor kunst op tv, exposities in musea en ander kunstnieuws.