Jean Tinquely en Nikki de St Phalle

Op mijn 20e maakte ik in Parijs kennis met het werk van Tinguely en De St. Phalle via hun Stravinsky-fontein: een indrukwekkend combinatie van een metalen mechaniek met felgekleurde polyester sculpturen, die voortdurend bewegen door middel van opspuitend water. Uren kon ik er naar kijken. Wat een heerlijk speels kunstwerk. Pas jaren later ontdekte ik dat de de fontein een eerbetoon is aan Stravinsky als componist van Le Sacre du Printemps, gecreëerd door Tinguely en De St. Phalle

Nikki de St. Phalle is vooral bekend door haar Nana-figuren: expressieve felgekleurde vrouwenbeelden van polyester. Ikzelf ben echter meer gefascineerd door de kinetische kunst van Jean Tinquely: ingenieuze draaiende, tingelende, rammelende mechanieken, die soms door de toeschouwer soms automatisch (bijvoorbeeld door de wind) in beweging gebracht worden. In de fontein komen de twee heel verschillende stijlen prachtig samen.

De Bonnie & Clyde van de kunst, Tinquely & De St Phalle

Deze documentaire "geeft ons een kijkje in het leven van het kunstenaarsechtpaar: "De exclusieve toegang tot persoonlijke en niet eerder gepubliceerde documenten en tekeningen, evenals de commentaren van vrienden en de kunstenaars zelf, leveren een unieke film op die inzicht geeft in het turbulente leven van Tinguely en De St. Phalle, een leven dat veel weg heeft van een kunstwerk." (Citaat Avro Cultuurgids)

Dat maakt alvast nieuwsgierig, ik ga dan ook niet meer vertellen over de levens en andere werken van de kunstenaars. Kijk zelf maar:


Ook te zien via Uitzending gemist.

De cycloop: het meesterwerk van Jean Tinguely

Een tweede documentaire gaat over de totstandkoming van 'Le cyclop': een 22 meter groot zilveren hoofd tussen vier, honderden jaren oude, eiken in de bossen van Milly-la-Forêt in Noord-Frankrijk. Het gezicht van de Cyclop (een ontwerp van Niki de Saint Phalle) is overdekt met duizenden scherven glinsterend spiegelglas. In het hoofd beweegt een gigantisch piepend mechaniek, gemaakt door Jean Tinquely. Grote goudkleurige ballen rollen over een open buizenstelsel van metaaldraad, als sinaasappels in zo'n grote persmachine. Ik heb ik dit kunstwerk nog nooit in het echt gezien, maar mijn oom heeft het mijna zijn bezoek zo laaiend enthousiast en beeldend beschreven, dat ik het mij nu levendig kan voorstellen.

Le Cyclop werd gecreëerd door een collectief van 15 internationale kunstenaars. De bouw duurde tien jaar, vervolgens waren nog vijftien jaar nodig om alle bijdrages van de kunstenaars aan het project te installeren en integreren. Het kunstwerk heette aanvankelijk Le Monstre, daarna La Tête en tegenwoordig: Le Cyclop. (bron Wikipedia)

De installatie zelf bezoeken staat hoog op mijn culturele verlanglijst. Maar eerst ga ik genieten van de documentaire. Kijk je mee?

Volg mij op twitter voor meer tips voor kunst op tv, exposities in musea en ander kunstnieuws.

Van mij! Karin over de cursus expressief schilderen

Sinds ongeveer een half jaar heb ik schilderles. Ik leer van alles over kleuren, contrasten, structuur, compositie en diepte. Ik leer ook dat ik een handschrift heb. En voorkeurskleuren. Dat ik beelden in mijn hoofd heb en die, tot mijn grote frustratie, niet zo op papier krijg.

Het papier was wekenlang steeds te groot voor mij. Wat ik opzette was klein, en vervolgens was ik al snel details aan het invullen en kon ik eindeloos prutsen op de vierkante millimeter. Ik breng veel tijd door zuchtend voor een wit papier.

Sommige klasgenoten smijten verf op het doek, gebruiken hun handen, deppen met doeken, krassen met paletmessen. De kleuren spatten van hun papier, dat bobbelt door het vocht. Mijn kleuren zijn ingetogen, mijn papier droog – ik gebruik maar weinig verf. De eerste keer dat ik twee vingers door de verf op mijn palet haal en vervolgens over het papier, is een ware grensoverschrijding.

Totdat we afgelopen week gingen sneeuwbalschilderen. Ieder begon op zijn eigen doek, maar na een paar minuten moesten we doorschuiven en doorschilderen op het doek dat een ander begonnen was. In eerste instantie kijk je argwanend om: wat doet die ander in mijn schilderij? Sjeez, allemaal dikke zwarte klodders door mijn subtiele pastellen! Maar na een paar keer wisselen is er zoveel gebeurd, heb je zoveel verschillende doeken voor je gehad, dat je alleen maar bezig kunt zijn met de kleuren en structuren die je nu voor je ziet. Die zijn niet ‘van iemand’. Die zijn van niemand, of van ons allemaal. Je moet goed kijken. Wat vraagt dit doek nu? Waar heeft het nog wat nodig? Waar kan het juist wat minder? Moet er überhaupt nog wat bij? Of is het eigenlijk af?

Kijken, en doen wat er nu nodig is.

Ineens drong het tot me door dat ik dat nu kon, omdat ik de doeken, geen van de doeken, meer als ‘van mij’ beschouwde. Ik identificeerde me niet meer met het schilderij, het was geen verlengstuk van mezelf meer. Ik droeg alleen maar bij, zo goed als ik kon.

Eckhart Tolle zegt ergens in zijn boek Een nieuwe aarde dat zodra we ergens ‘mijn’ voor zetten, iets een potentiële bron van pijn en angst wordt. Dan identificeren we ons ermee en kunnen we het kwijt raken. En dan raken we een stuk van onszelf kwijt. Of, zoals ik gemerkt had in de afgelopen weken, kan het ‘verprutst’ worden, en kun je in een kramp raken om het maar vooral niet verkeerd te doen. Dan mag iemand anders er niet aankomen, en liefst ook niks kritisch over zeggen. Er is veel te verliezen.

Maar als het een gezamenlijk kunstwerk is... dan valt ‘van mij’ weg, en kun je opgaan in wat er nu is, en wat het huidige moment vraagt. Het beste van jezelf geven voor een groter doel.

Gastblog Karin Bosveld – cursist expressief schilderen 2010

Met toestemming overgenomen van de site Simplify Life

Start nieuwe cursussen

Eind januari 2010 starten er weer nieuwe cursussen. Kijk voor meer info op www.knockart.nu of kom naar de open dag op zaterdag 14 januari.

Langzaam loslaten... dan gaat het stromen De Zomerzwerfbeleving van Monique

Mieke's zomerzwerfflyer prikkelde mijn zintuigen. Snuffelen op de website voedde mijn enthousiasme tot ik ontdekte dat ik de aangekondigde data onmogelijk zou kunnen, wat een teleurstelling. Maar toen ontving ik ineens een uitnodigend mailtje: inschrijven voor 1 enkele dag was nu ook mogelijk. Ik nam direct contact op met Mieke. Er was nog plaats. Gelukkig! En wat een ontzettend leuk telefoongesprek kun je soms hebben met mensen die je niet kent. Mijn nieuwsgierigheid naar de dag groeide.

14 augustus, een stralende dag! Eerst gezellig met elkaar koffie en thee drinken bij het kleine bruggetje en daarna bepakt en bezakt op weg naar de Lek. Door het weiland, over hekjes naar een prachtige plek aan het water. We waren daar alleen, nog wel…………. Door het prachtige weer kregen we al snel bezoekers die heel nieuwsgierig waren wat wij met papier, water, verf en zand aan het doen waren. Dit leverde leuke gesprekken op.

Het was heerlijk om lekker te mogen “kliederen”. Door mijn enthousiasme was ik soms wat te ongeduldig om te ervaren wat het stromende water met de verf en het papier deed. Nat papier is kwetsbaar, dus je moet voorzichtig zijn als je ermee mee werkt. Toch kan je het wel kreuken, waardoor de verf in de groefjes loopt en een gemarmerd effect ontstaat. Als je het papier laat drogen wordt het weer sterk en heeft het een ruimtelijke vorm gekregen. Leuke ervaringen die nieuw voor me waren en waar ik enorm van genoot. Na wat aanwijzingen van Mieke raakte ik mijn ongeduld kwijt, kon ik ontspannen en makkelijker wachten op wat er gebeurde als het water zijn werk deed.

Na een gezamenlijke lunch keken we bij elkaar wat er ontstaan was. Mieke gaf ons de opdracht om vanuit de ervaringen, die we in de ochtend hadden opgedaan, een techniek te kiezen om die uit te diepen. Ik koos voor het kreuken van nat papier. Hoe ver kon ik gaan voor het papier scheurde? Ik keek hoe de de verfstroompjes over de toppen en dalen naar elkaar elkaar toeliepen of juist bij elkaar weg Hoe de kleuren zich vermengden. 's Morgens had ik enkel met blauw en zwart gewerkt, maar nu voelde ik ineens dat ik deze kleuren ontgroeide en er kwam plots rood aan te pas en geel en wit. Ik veegde er vrolijk op los en werd steeds blijer van wat er spontaan ontstond. Ik kon het steeds meer laten gebeuren. Het was goed zo.

De dag vloog voorbij. Het was één en al genieten. Wat ben ik blij dat ik deze kans gekregen en aangegrepen heb om nieuwe mensen te ontmoeten en nieuwe wegen te ontdekken. Mieke bedankt!

Gastblog van Monique van der Loo
Deelnemer Zomerzwerf augustus 2010

Lees ook de zomerzwerfbelevingen van andere deelnemers:

Kind van het water - Marijke Verhoef

Het betere jutwerk - Hennie Tibben

Wil jij ook Zomerzwerven?
Je kunt in 2011 kiezen uit drie verschillende workshops:
Experimenteel schilderen (16 en 17 juli)
Materiekunst van gevonden materialen (6 en 7 augustus)
Experimenteel tekenen (27 en 28 augustus)
Lees verder en download de workshopfolder en een inschrijfformulier
Meld je aan voor mijn gratis e-zine, dan houd ik je op de hoogte van mijn andere activiteiten.

Heb jij een vraag aan een museum? Stel hem vandaag!

11 september 2010 #askacurator

Vandaag zitten er wereldwijd curators van musea klaar om al jouw vragen te beantwoorden. In Nederland doen er 39 musea mee met #askacurator. Vergeleken met andere landen die deelnemen is dat echt heel veel. Musea doen er veel aan om via social media te communiceren met hun bezoekers. Via twitter volg ik zelf 67 Nederlandse musea en 32 musea wereldwijd. Met bijvoorbeeld @Boijmans @Stedelijk en @MuseumBoerhave heb ik regelmatig contact. Ja echt ze praten gewoon terug. Ik blijf via twitter heel eenvoudig op de hoogte van het expositie-aanbod. Vroeger moest ik daar veel meer moeite voor doen. Zelf speel ik deze informatie weer door naar mijn eigen volgers.

Ook meedoen?

Stel je vraag op www.askacurator.com